Yere inmek istedim. O an gordum kenarda duran iskambil kagitlarini.
Bu bunaltici havada guzel bir ugras olabilir diye dusundum , basladim kuleyi insa etmeye...
Sahi iskambil kagitlarindan kule yapmayaniniz var miydi bugune kadar ?
Ilk kati ciktim derken bir ruzgar esti , yaz gunu
Sert bir ruzgar ...
Tum kule tuzla buz oldu.
Pek tabi pes etmedim.
Tekrar yaptim kulemi , bu sefer daha saglam , daha temkinli.
Iceriden bir ses geldi o ara
Cocukluk meraki iste ,kalktim yerimden
Kendi ruzgarim yikti bu sefer de kulemi
Sinirlendim
Oturdum agladim kendi kendime
Kendi aptalligima agladim once
Sonra ruzgara soylendim , kizdim.
En son da iskambil kagitlarina bagirdim ,neden daha saglam degiller diye.
Aradan yillar gecti
Ben iskambilden kulelerimi yaptikca hala ruzgarlar esip onlari yikma derdinde.
Ama bilmiyorlar ki ;
Ne ben o eskiden iskambil kulesi yikildi diye aglayan cocugum
Ne de kulesini yaptigim iskambil kagitlarim eskisi kadar gucsuzler.
Ruzgarlar hep esecek...
Ben de o iskambil kagitlarindan yaptigim kulemde ruzgarin saclarimi dalgalandirmasini izleyecegim.
HAYATI DA BIR YERE KADAR CIDDI YASAYABILIYORUM, KIMSE KUSURA KALMASIN!
